کوچه های خاطره های کودکیم، شاید کمی تیره تر از این عکس.

صفحه آخر شناسنامه....

کی ورق میخوری رفیق؟

پس چرا کجایی؟!

یهو دلم یاد آزادی افتاد.

مثل هر سال بود کمی بدتر کمی شلوغ‌تر

تا حالا كسي مگس رو هوا با جاروبرقی گرفته؟

بلاخره باید یه فرقی بین ما که بچه بودیم و دهکده حیوانات و میومیو عوض میشه رو نگاه می‌کردیم و اونا که دیجیمن نگاه می‌کنند باشه دیگه!

من می دونم. همه چیو می دونم.

من ساعتم کوک نیست ولي ساعت تو تنظیمه… از 04:15 خیلی وقته گذشته!

عکس: احسان امینی

ماهی سفره هفت سینو هیچ وقت یادم نمیره.

پ ن: ننه!

خدا؟ چی می‌شد یه کم گِل بیشتری بکار میبردی تا انقدر لاغر نباشم!

به کجا چنین شتابان؟

برف هم که میاد، من یکی گوله نمی‌شم.

پ ن: آی دزد، حوض نقاشی رو بردن!

امروز از بالا پشت بوم، دماوند معلوم بود. با چندتا ابر کوچیک واسه تزیین دورش!

                در نمازم خم ابروی تو با یاد آمد

                  حالتی رفت که محراب به فریاد آمد

پ ن: ولی افتاد مشکلها

چقدر دلم می‌خواست جای اون کلاغی بودم که الان بالای درخت داره غروب رو میبینه!

پ ن: اگه خونه ما بالا پشت بوم نداشت، چیکار میکردم؟

زمان مکان: غروب، دمی با جماعت کفترباز.

ولنتاین ایرانی مثل این میمونه که یه آمریکایی بیاد عید قربون گوسفند قربونی کنه!

پ ن: سپندارمذگان؟

سهم من از خدا، تفکرات حین نماز.

پ ن: سپیده دم آیم، بگو کجایی؟

دندون عقلم کو؟

پ ن: لابد یکی تو اینجا نفرینم کرد!

داره بوی بهار میاد!

پ ن: من که از هیچ فصلی خوشم نیماد، پس چرا انتظارشون رو میکشم؟